تفسير : و اين جمعيت گروه گروه وارد بهشت مىشوند اين آيات كه آخرين آيات سوره « زمر » است هم چنان بحثهاى مربوط به معاد را ادامه مىدهد ، و چون در آيات پيشين سخن از چگونگى ورود كافران به جهنم بود در اينجا سخن از چگونگى ورود مؤمنان پرهيزگار در بهشت است ، تا به قرينه مقابله مسائل روشنتر و آشكارتر گردد . نخست مىگويد : « كسانى كه تقواى الهى پيشه كردند گروه گروه به سوى بهشت برده مىشوند » ( * ( وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً ) * ) . تعبير به « سيق » ( از ماده سوق بر وزن شوق به معنى راندن ) در اينجا سؤالانگيز است ، و توجه بسيارى از مفسران را به سوى خود جلب كرده ، زيرا اين تعبير در مواردى است كه كارى بدون شوق و تمايل درونى انجام مىگيرد ، اين تعبير در باره دوزخيان صحيح است اما در باره بهشتيان كه مشتاقا به سوى بهشت مىروند چرا ؟ بعضى اين تعبير را به خاطر آن دانسته‌اند كه بسيارى از بهشتيان در انتظار دوستانشانند . و بعضى به خاطر اين مىدانند كه شوق لقاى پروردگار آن چنان پرهيزگاران را مجذوب خود ساخته كه به غير او - حتى بهشت - نمىپردازند . بعضى نيز گفته‌اند مركبهاى آنها را به سرعت به سوى بهشت مىرانند . در عين اينكه اين تفاسير خوب است و منافاتى با هم ندارد نكته ديگرى نيز در اينجا وجود دارد كه ممكن است سر اصلى اين تعبير باشد و آن اينكه هر اندازه پرهيزگاران عاشق بهشتند بهشت و فرشتگان رحمت براى آمدن آنها به بهشت شايقترند ، همانگونه كه گاه ميزبان آن قدر به ديدار ميهمانش شايق